Wyrównywanie ścian

Chcesz to często zrobić, ponieważ ten proces jest pyłowy i pracochłonny, wymagający sprawności i specjalnych umiejętności.

Rozważmy dokładniej technikę wyrównywania ścian szpachlówką, rodzaje szpachli oraz różne metody nanoszenia, w zależności od planowanego sposobu wykończenia.

Rodzaje i skład szpachli

Głównymi materiałami wykorzystywanymi do produkcji szpachli są gips, cement i lateks. Krytycznym parametrem dla szpachli jest rozmiar ziarna – im mniejszy, tym cieńszy warstwą może być zastosowana. Najmniejsze ziarno ma szpachla lateksowa, największe – cementowa. Stąd różnice w zastosowaniach.

Szpachle lateksowe i akrylowe stosuje się do przygotowania kosmetycznego ścian przed malowaniem. Tzn. są one nanoszone np. na płyty gipsowe nie w celu wyrównania płaszczyzny – która już w nowych budowlanych i wykończeniowych projektach z płyt gipsowo-włóknistych jest zgodna – ale w celu zamknięcia stawów i miejsc mocowania listw śrubami, aby nie powstawały pęknięcia i miejsca, gdzie przez tapety lub farbę byłyby widoczne główki wkrętów.

Szpachle gipsowe o większym ziarnie nanosi się warstwą do 5 mm w kilku przejściach, a następnie poddaje się je szlifowaniu, aby nadać ścianie idealnie płaską powierzchnię. Takie szpachle stosuje się już do wyrównania starych powierzchni z cegły lub z bloczków gazosilikatowych itp.

Szpachla cementowa oprócz bardzo dużego ziarna, co pozwala na jej naniesienie jeszcze grubszej warstwą, ma istotną różnicę wobec dwóch poprzednich rodzajów – jest wodoodporna, co oznacza, że może być stosowana przy wykończeniu zewnętrznych fasad budynków.

Poradnik krok po kroku: nanoszenie szpachli

Żadna szpachla nie ma wystarczającej adhezji (zdolności do przylegania) do wielu podłoż, takich jak cegła, beton komórkowy czy monolityczny. Dlatego przed naniesieniem szpachli ścianę należy przepłukać głębokim wpryskiem. Ten roztwór poprawi jakość przylegania szpachli do ściany i zapobiegnie rozwojowi pleśni i grzybów.

Następnie wszystkie trudne miejsca na ścianie (stawy płyt GKP, możliwe wypukłości, wgniecenia i inne miejsca, gdzie szpachla będzie nanoszona grubszą warstwą) są wzmocnione siatką zbrojącą – serpianką. Składa się ona z cienkich nici z włókna szklanego, przepletonych między sobą i mających z jednej strony warstwę klejową do mocowania na ścianie. Rola serpianki szczególnie istotna jest na stykach płyt gipsowo-włóknistych, ponieważ nawet dobrze naniesiona szpachla zawsze pęka na tych stykach, a następnie – czarna pęknięcie pojawia się i na ostatecznym pokryciu.

Jeśli ściana jest nierówna, najłatwiej przywrócić jej właściwą płaskość poprzez ustawienie profili kierunkowych. Sposobów jest wiele, ale najprostszy to wkręcenie śrub w cztery kąty ściany i naciągnięcie (maksymalnie mocno) nić z kапрone lub sznurka. Odległość nici od ściany można regulować, zaciskając lub rozluźniając śruby. Następnie profile kierunkowe są ustawiane wzdłuż tej nici, mocowane mechanicznie (na śruby) co 1–1,5 metra.

Przygotowanie kompozycji klejowej. Niektóre szpachle (np. lateksowe) dostarczane są już gotowe do naniesienia w plastikowych wiadramach lub workach. Szpachle gipsowe i cementowe wymagają jednak wstępnej przygotowania, które polega na rozcieńczeniu suchej mieszanki wodą i równomiernym wymieszaniu, aż osiągnie ona elastyczną, pastowatą konsystencję. Najlepiej robić to w specjalnych pojemnikach z tworzywa sztucznego, mieszając składniki wiertłem z odpowiednią nasadką.

Następnie nanoszony jest pierwszy warstwowy szpachli. Najwygodniej to robić szerokim szpachlem (metalowym lub plastikowym), równomiernie rozprowadzając składnik w kierunku z góry w dół lub z lewej do prawej. Grubość nanoszonej warstwy będzie tym mniejsza, im bliższy 90 stopni będzie kąt między szpachlem a ścianą. Nie wolno przesadzać z grubością warstwy – jeśli będzie nadmierna, może się roztrącić lub odstawić podczas wysychania.

Po całkowitym wyschnięciu pierwszej warstwy należy ją wyczyścić, usunięcie widocznych nierówności i szorstkości. Następnie nanoszona jest warstwa końcowa. Jej grubość nie powinna przekraczać 1–2 mm.

Ostatnim krokiem w naszym procesie będzie końcowa szlifówka (szlifowanie) warstwy szpachli papierem z bardzo drobnym ziarnem (180, 200 i mniejsze). Można użyć zarówno tradycyjnej ręcznej tarczówki, jak i nowoczesnej maszyny do szlifowania.

Po całkowitym wyschnięciu całej zaszpachlowanej powierzchni należy ją oczyścić z pyłu, a wtedy będzie gotowa do dalszego wykończenia – malowania lub tapetowania. Zazwyczaj osoba, która nigdy nie szpachlowała ręcznie, ma trudności na pierwszych 2–3 m², potem proces idzie łatwiej i skuteczniej.