Obróbka wagony

Wagonka zyskała szeroką popularność w czasach, gdy w ZSRR a następnie w Rosji występował poważny niedobór wysokiej jakości materiałów budowlanych i wykończeniowych. Obecnie, gdy niedobór minął, a rynek został zalany różnorodnymi materiałami do wykończenia ścian, drewniana wagonka, niezależnie od wszystkiego, nadal utrzymuje liderujące pozycje wśród budowniczych. Częściowo taka popularność wynika z wysokiej uniwersalności — pasuje idealnie zarówno do wnętrza przychodni, jak i do sauny, a także do pomieszczeń gospodarczych.

Produkcja wagi i jej rodzaje

Wagonka to produkt wytwarzany przez frezowanie cienkich, obrabianych desek, które nie spełniały kryteriów do wyboru w standardowych sortach drewna. Odrzucone deski są frezowane do grubości 1,5–2 cm, a wszystkie uszkodzone fragmenty (gnój, wypadające węzły itp.) są usuwane. Następnie produkt jest „falcowany” (specjalnym narzędziem usuwa się część długości deski, tworząc wydrążenie), a część krawędzi jest zdejmowana, aby stworzyć zamek typu „szpilka-paz”.

Główne gatunki drewna, z których produkuje się wagę, to sosna i lipa, rzadziej — olcha i dąb. Sosnowa waga to najtańsza i dlatego najpopularniejsza. Lipowa i dąbowa wyróżniają się dużą wytrzymałością i trwałością, olchowa — estetycznymi właściwościami. Lipowa waga stosowana jest głównie do wykończenia saun i ban, a dąbowa — do prac zewnętrznych. Pozostałe gatunki zaleca się stosować wyłącznie w pomieszczeniach wewnętrznych o normalnej wilgotności.

W zależności od liczby i rozmiaru węzłów przypadających na jednostkę powierzchni deski, waga dzieli się na klasy od A do C. Najwyższa jakość to klasa A, gdzie węzły są niemal niezauważalne. Największa liczba węzłów występuje w wadze klasy C.

Wykończenie ścian i sufitów wagą

Montaż jest bardzo prosty: waga może być mocowana do drewnianych belk („obramowanie”) lub bezpośrednio do ściany, jeśli jest zbudowana np. z desek lub materiałów warstwowych. Najczęściej jednak pod wagę montuje się poziome lub pionowe belki z drewna, najczęściej o przekroju 20 x 40 mm lub 30 x 45 mm.

Zanim zacznie się mocowanie wagi, należy ją obrócić specjalnym środkiem antyseptycznym i wypłukać. Te proste działania znacznie wydłużają czas użytkowania i poprawiają wygląd wykończonego pomieszczenia. Istnieją trzy główne metody układania wagi:

• Poziome;
• Pionowe;
• Kombinowane.

Układanie poziome jest wskazane przy wykończeniu małych pomieszczeń, ponieważ wizualnie pomniejsza je nieco. Układanie pionowe pasuje do niskich pomieszczeń, takich jak piwnice lub pomieszczenia pod dachem, ponieważ dzięki właściwościom wzroku pomieszczenie wydaje się wyższe. Układanie kombinowane jest bardziej skomplikowane i wymaga specjalnych umiejętności, stosowane jest w niekonwencjonalnych projektach.

Obrysy montowane są poziomo przy pionowym układaniu wagi i pionowo — przy poziomym. Odległość między obrysamami nie może przekraczać 1 metra. Następnie waga jest przybita małymi gwoździami (np. meblowymi) do belki, tak by każda kolejna płyta łączyła się z poprzednią w „zamek”. Po każdej dziesiątej płycie należy sprawdzić poziom lub pion za pomocą poziomicy lub wibro.

Ważne: przy pionowym układaniu płyty należy zaczynać od lewego narożnika, bardzo dokładnie ustawić i mocno zabezpieczyć pierwszy element, ponieważ od tego zależy równość montażu wszystkich kolejnych płytek. Jeśli układanie jest poziome, płyty montuje się szpilką do góry — to jedyny dopuszczalny sposób, który zapobiega gromadzeniu wilgoci w pazach i skraca czas użytkowania wagi.

Po zakończeniu montażu całą konstrukcję można w jednym lub dwóch przejściach pokryć lakierem wodnym, aby ukryć główki gwoździ. Podczas użytkowania budynku można okresowo mierzyć wilgotność wagi miernikiem wilgotności i odśrodkowywać warstwę lakieru. Jeśli wilgotność w wadze zaczyna rosnąć, oznacza to, że pomieszczenie należy wysuszyć oraz poprawić wentylację. Kompleksowe działania wspomagają znacznie wydłużenie żywotności całej konstrukcji.